De Facteur

Hé, ken je dat? Dat gevoel wanneer je ’s morgens uit je bed kruipt, snel het eerste beste T-shirt aantrekt dat je op de grond tegenkomt en uw sloffen aansteekt. Vervolgens slenter je via de krakende oude houten wenteltrap naar beneden. Eenmaal beneden zet je voorzichtig de verwarming aan. Je draait deze op een temperatuur waarmee je een eenvoudige gezelligheid kunt creëren, maar vooral een temperatuur die er niet rechtstreeks voor zorgt dat je volgende maand de deurwaarder over de vloer krijgt omdat je de gasrekening niet meer kan afbetalen.

Eenmaal je de juiste temperatuur gevonden hebt begeef je je naar de keuken en druk je met één simpele druk op de knop het Senseo koffiezetapparaat aan. Het rode lampje springt aan en geeft melding dat eerst het waterreservoir moet worden bijgevuld alvorens je nog maar kan verlangen naar koffie. Eenmaal bijgevuld zwier je op goed geluk een coffee pad in het apparaat en druk je het dicht. Terwijl je dit doet, pak je al met je andere arm één van de tassen die al jaar en dag trouw in de keukenkast staan. Vervolgens plaats je deze met een goede zwalp van je arm onnauwkeurig onder de twee zwarte trechtertjes van je koffiezet en met één simpele handeling levert dat apparaat met het nodige gebrom en lawaai jou de broodnodige donkerkleurig cafeïne houdende vloeistof waar jij zo van houdt. Alvorens het koffiezetapparaat goed en wel zijn opdracht volbracht heeft, rits je de tas van onder het apparaat vandaan en beweeg je je al sloffend naar de living. Hier plof je je nog half slapende zelve vervolgens in een oncomfortabele positie in de zetel waardoor je wel genoodzaakt bent om je lichaam in een nieuwe positie te wroeten. Ondertussen heb je er toch maar een dekentje bij genomen omdat de eenvoudig gezellige kamertemperatuur nog niet bereikt is.

Eenmaal je gesetteld bent in een iets of wat comfortabele positie onder een dekentje met naast jou een lauwe kop koffie die de kamer reeds gevuld heeft met zijn heerlijke aromarijke geur, zoek je met veel gemopper de afstandsbediening van de televisie. Deze blijkt tot je verbazing gewoonweg naast je te liggen. Je schuifelt hem in je hand en flitst vervolgens de televisie in leven. Je zoekt de meest recentste nieuwsuitzending en roept deze terug naar het begin van de uitzending. Het is Goedele Wachters die mij zoals gewoonlijk als eerst een goede morgen toewenst en vervolgens het nieuws van de dag brengt. Ze valt met de deur in huis en vertelt mij, helaas niet tegen de verwachtingen in, dat er weer op verschillende plaatsen op onze wrede planeet scholen, kinderen, ziekenhuizen en tot slot één… militair doelwit zijn plat gebombardeerd. Van een simpele woonwijk in de Gazastrook tot in een Oekraïens schooltje in Bachmoet, van Bachmoet naar een boerderij in Zuid-Soedan en van Zuid-Soedan tot in dorpje in Oost-Congo. Overal op deze plaatsen liggen de lijken onder het puin. Alleen vinden apart genoeg veel nieuwszenders de laatste twee plaatsen niet noemenswaardig genoeg om te vermelden. Iets met tijdsgebrek ofzo, dus deze conflicten laat Goedele Wachters dan maar onbesproken. Vervolgens worden er nog wel ergens twaalf minuten nieuwstijd gevonden om aan één stuk door te praten over Thibaut Courtois die dan toch niet mee zal gaan naar het EK voetbal in 2024. Hoe langer en hoe meer Goedele praat hoe radelozer en vooral machtelozer ik me voel. Dat gevoel wordt dan nog is versterkt wanneer ze de zoveelste peiling naar boven tovert waarop te zien is dat Politiek België verzadigd is met extremen, populisten en politici die hun job niet au sérieux nemen. En dat in een tijd waarop onze democratie, onze vrijheid en tot slot onze eigen veiligheid rake klappen krijgen vanuit alle hoeken.

Uit misserie drink ik in één teug mijn ondertussen koud geworden koffie leeg en leg mij voor de verandering eens niet terug in mijn bed, maar begin te schrijven. Enerzijds uit interesse en omdat het mijn passie is, anderzijds omdat ik het nodig vind. Dit omdat ik dat machteloze gevoel dat ik heb, kwijt moet. Hoe meer ik de actualiteit volg en hoe meer ik mensen hun reacties op sociale media lees, hoe meer ik de nood heb om het van me af te schrijven, want dat machteloze gevoel wordt er niet minder op. In tegenstelling tot vele anderen op sociale media wil ik niet te kort door de bocht vliegen met snelle opmerking over diepgewortelde problemen. Ik wil deze problemen in onze maatschappij juist bespreekbaar maken en bijdragen aan oplossingen waar mogelijk. Dit alles is de reden waarom DeFacteur is ontstaan. Het is een website waar ik mijn hart en toevertrouwen in zal steken of het nu gelezen wordt of niet. Ik wil de gewone burger in de straat de stem geven waar ze recht op hebben, want niemand mag het gevoel krijgen dat alles boven hun hoofd beslist wordt. Iedereen moet ergens het gevoel krijgen dat ze ertoe doen en op deze manier nog kunnen bewegen in onze steeds complexer wordende maatschappij.

Met het verhaal over lauwe koffie, wereldconflicten en Goedele Wachters wil ik het ontstaan van De Facteur aftrappen. Ik hoop hiermee mensen en ideeën te verbinden waar mogelijk..